donderdag 31 augustus 2017

Kwetsbare kunst

Vanaf nu kunnen jullie me volgen op www.kwetsbarekunst.be. Dit is mijn blog over kunst en kunstenaarschap.

vrijdag 14 februari 2014

Hugh Howey - Silo

Ik snuffel in de bibliotheek graag tussen de nieuwe aanwinsten. Daar kwam ik Silo tegen, een boek dat gepromoot wordt als de opvolger van The Hunger Games. Aangezien ik van dat laatste boek erg genoten heb, besloot ik om het mee te nemen en het aan de test te onderwerpen. En het boek bevalt me. Het verhaal van Silo lijkt langs geen kanten op The Hunger Games, maar desondanks is het een aangenaam boek om als ontspanning te lezen.

Het verhaal speelt zich af in een ondergrondse silo ergens in de verre toekomst. De wereld is naar de kloten en onbewoonbaar geworden. Er is echter een reusachtige silo geïnstalleerd in het landschap waarin nog een aantal honderden/duizenden mensen kunnen wonen. De ergste straf in de silo is naar buiten gestuurd worden om de camera's op de buitenwereld schoon te maken, aangezien dat gelijk staat aan dood gaan vanwege de giftige gassen. Toch is het exact dat wat de sheriff van het gebouw, Holston, vrijwillig besluit te doen. Holstons besluit ontketent een grote verandering in de silo. Er wordt een nieuwe sheriff aangesteld, Juliette. Juliette ontdekt al snel een aantal zaken die het leven in de silo op zijn kop zullen zetten.

Het verhaal zit goed in elkaar. Het boek is eigenlijk opgebouwd uit een reeks van korte verhalen die op elkaar aansluiten en dat merk je wel een beetje, maar het stoort niet echt. De spanningsboog zit goed in elkaar en het verhaal is goed uitgewerkt. Sommige delen van het verhaal zijn een beetje clichématig, maar ik vond dat niet storend. Vooral niet omdat ik op voorhand al wist dat dit geen literair meesterwerk was, maar gewoon een fijn tussendoortje. Ook het leven in de silo is geloofwaardig uitgewerkt en je gaat als lezer zonder enig probleem mee in het verhaal en het leven in de silo.

Hetgeen waar ik nog het meest op aan te merken heb was de vertaling. Ik heb me er af en toe aan geërgerd. Ik probeer boeken in de originele taal te lezen, maar onze bibliotheek heeft maar een minuscule afdeling Engelstalige boeken en dit boek zat daar niet tussen, vandaar dat ik het in het Nederlands las. De vertaler heeft er bijvoorbeeld voor gekozen om het ene moment te spreken over de burgemeester van de silo en het andere moment over de Mayor van de silo. Ik vond dat onnodig verwarrend en storend. Ik vind het storend als er in een Nederlandse vertaling Engelse woorden gebruikt worden. Soms kan het niet anders, maar ik geloof dat er hier ofwel voor Mayor ofwel voor burgemeester had gekozen moeten worden.

Al bij al is Silo zeker en vast geen slecht boek. Het is geen literaire hoogvlieger, maar dat hoeft ook niet altijd zo te zijn. Het is een fijn en aangenaam boek om tussendoor te lezen en even te verdwijnen in een wereld die niet de onze is. Als je nog eens behoefte hebt aan luchtig leesvoer, zou ik Silo zeker en vast eens proberen. 

vrijdag 7 februari 2014

Jussi Adler- Olsen - Het Marco-effect

Vorig jaar las ik het grootste deel van serie Q van Jussi Adler-Olsen en ik heb er van genoten. Deze boeken zijn geen literaire hoogvliegers, maar het zijn goed geschreven thrillers die een fijn tussendoortje zijn.
Het meest recente boek uit de serie, Het Marco-effect, ontbrak echter nog. In de bibliotheek was het telkens uitgeleend en ik vond het te duur om het aan te kopen. Uiteindelijk ben ik via via dan toch aan het boek geraakt. Ik verheugde me enorm op de leeservaring, maar dat viel uiteindelijk een beetje tegen. Het Marco-effect is het ingewikkeldste boek van de serie, maar zeker en vast niet het beste boek.

Het verhaal gaat over een tienerjongen, genaamd Marco, die opgroeit in een soort van criminele bende met zijn nonkel Zola aan het hoofd. De kinderen worden de straat op gestuurd om te gaan bedelen en om te stelen. Marco is het niet eens met deze levensstijl en komt in opstand. Nadat hij een gesprek overhoort tussen Zola en zijn vader waarin er plannen worden gemaakt om een aanslag te plegen op Marco (gehandicapte bedelaars verdienen meer), ontsnapt hij uit de bende. Daarbij komt hij terecht in het graf van ene William Stark die door Zola vermoord is. Beetje bij beetje komt hij meer te weten over deze moord. Ook Carl Morck en zijn team zijn op zoek naar de moordenaar van William Stark en Marco zou wel eens de ontbrekende schakel in hun onderzoek kunnen zijn.

Het verhaal is goed uitgewerkt. Het is nogal ingewikkeld, maar desondanks goed te volgen. Het enige dat me stoorde is dat de lezer keer op keer wordt meegenomen in een achtervolging op Marco door de mannen van Zola. Het verhaal zou sterker geweest zijn als er maar één grote achtervolging zou geweest zijn in plaats van een aantal kleinere achtervolgingen. Na een tijdje werden de achtervolgingen zelfs voorspelbaar en ze haalden de vaart uit het verhaal, terwijl de auteur waarschijnlijk het omgekeerde bedoelde. Het boek had op die manier ook een aantal pagina's dunner kunnen zijn en dat zou de sterkte van het boek alleen maar ten goede zijn gekomen.

Een volgende opmerking is dat Jussi Adler-Olsen een beetje te veel meedrijft op het succes van zijn vorige boeken. De leden van het team van Carl Morck, Assad en Rose, worden echte typetjes in plaats van personages van vlees en bloed. Dit was in de vorige boeken al een beetje het geval, maar in het Marco-effect wordt het nog meer uitgesproken en zelfs zodanig dat het bij momenten bijna storend wordt. Na de vorige boeken, kennen we de grapjes met de versprekingen van Assad wel al en dat hoeft niet per se bij elk stuk waarin Assad voorkomt herhaald te worden. Ook de getormenteerde Carl Morck komt een beetje onecht over in dit verhaal.

Al bij al was ik een beetje teleurgesteld in Het Marco-effect. Ik ben nog steeds fan van serie Q van Jussi Adler-Olsen en ik ben ook van plan om de komende boeken nog te lezen omdat ik het af en toe fijn vind om iets luchtiger te lezen. Het Marco-effect is echter niet het sterkste boek uit de serie. Het was een tussendoortje en ik zal het snel vergeten zijn.

vrijdag 24 januari 2014

Alessandro Baricco - Zijde

Momenteel zit ik in een fikse leesdip. Het lukt me niet om boeken uit te lezen. Ik ben er in een 10-tal begonnen en er kon me geen boek genoeg boeien om het helemaal uit te lezen.
Wat is er beter voor een dergelijke leesdip dan een heel erg dun boekje van ongeveer 90 blz? En als dan blijkt dat dat heel erg dun boekje ook nog eens een fantastisch pareltje blijkt te zijn, is de leesdip eventjes verdwenen als sneeuw voor de zon .

Het verhaal van Zijde gaat als volgt. Hervé Joncour is een handelaar in zijderupsen, ergens in de jaren '60 van de 19e eeuw. Door een ziekte onder de rupsen moet hij zijn handel verleggen van Egypte en Syrië naar Japan. Daar ontmoet hij Hara Kei en de geheimzinnige vrouw met de niet-oosterse ogen. Elk jaar groeit de relatie tussen hem en de vrouw tot het onvermijdelijke gebeurt...

Er zijn niet veel woorden nodig om dit boek te beschrijven. Het is een pareltje. Het is simpelweg een pareltje en ik heb heel veel spijt dat het maar zo'n dun boekje is, want ik had er zeker en vast nog langer van willen genieten.

Het verhaal is relatief simpel, maar boeiend genoeg voor een dun boekje. De stijl is prachtig en uitgepuurd. Puur genieten.

Ik kan dan ook niets anders zeggen dan dat Zijde het waard is om gelezen te worden.

vrijdag 17 januari 2014

Myrthe Van Der Meer - PAAZ

Ik ben heel erg geïnteresseerd in psychologie en aanverwanten, dus een boek als PAAZ van Myrthe Van Der Meer kon ik niet weerstaan. Toen ik voor een klein prijsje via een Nederlandse webwinkel het e-boek kon kopen, heb ik geen moment getwijfeld. En ik heb er nog geen spijt van gehad!

Het verhaal gaat over Emma die een behoorlijk succesvolle job en een hele lieve vriend heeft. Op een gegeven moment groeit het haar allemaal boven het hoofd en wordt ze met zelfmoordneigingen opgenomen op de PAAZ (psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis).

In het begin had ik best moeite met het boek. Het was allemaal iets te vlotjes geschreven. En ik kon me niet meteen inleven in de zwaar depressieve Emma, juist door de te vlotte taal. Naarmate het verhaal vorderde had ik daar steeds minder last van en op het einde had ik spijt dat het boek uit was.

Het verhaal zelf stelt niet zo veel voor. Je volgt vooral Emma in haar zoektocht naar zichzelf op de PAAZ en de avonturen die ze er meemaakt. Sommige grappig, sommige intriest. Je wordt meegesleurd in het verhaal door de persoonlijke hoek van waaruit het verhaal verteld wordt.
Het is mooi om Emma te kunnen volgen in haar worstelingen met zichzelf. Je leeft als lezer mee met haar successen en teleurstellingen. Je kunt niet anders dan hopen dat ze er uiteindelijk weer uit geraakt.

Al bij al is PAAZ een boek waarbij ik in het begin eventjes moest doorbijten, maar dat ik uiteindelijk toch een erg goed boek vond. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in psychiatrie zou ik dit boek zeker en vast aanraden.

vrijdag 10 januari 2014

Nele Neuhaus - Wie wind zaait

Ik nam Wie wind zaait mee uit de bibliotheek nadat ik goede recensies las van de andere boeken van Nele Neuhaus. Ik lees op zijn tijd wel graag eens een thriller ter ontspanning, maar dan moet het wel een goede thriller zijn. Wie wind zaait, stelt mij daarin echter wel teleur. Het boek is tot ongeveer driekwart van het verhaal simpelweg niet zo spannend.

Het verhaal gaat Pia Kirchhoff die twee moorden moeten onderzoeken. De eerste moord speelt zich af op het kantoor van een bedrijf dat windmolens produceert, WindPro genaamd. Bij de tweede moord wordt een boer vermoord die betrokken is bij een actiegroep tegen het plaatsen van een windmolenpark door WindPro in zijn dorp.

De manier waarop Wie wind zaait verteld wordt, maakt het erg moeilijk om in het verhaal te komen. Het boek bestaat uit verschillende stukjes verhaal, telkens verteld door een ander personage. In het begin is het daardoor erg lastig om te volgen. Je weet nog niet goed wie wie is en het duurt ook een tijdje voor je daarmee mee bent omdat het over een groot aantal personages gaat. Na verloop van tijd begin je de personages wel een beetje te kennen dan leest het wel vlotter. Maar ik vond het alsnog moeilijk om echt in het verhaal te raken.
Uiteindelijk is het wel meesterlijk hoe Nele Neuhaus de personages ontplooit en uitwerkt. Ze geeft stukje bij beetje prijs over het karakter van de personages, waardoor je steeds gaat twijfelen over wie de moorden gepleegd heeft. Elk personage heeft wel een duister kantje en voldoende reden om de moorden gepleegd te hebben. 

De spanningsboog vond ik soms ook ver te zoeken. Omdat het zo moeilijk was om me in te leven in het verhaal en de personages, vond ik het eigenlijk zelden spannend. Het deed me weinig dat er iets gebeurde met één van de personages omdat ik niet kon meeleven met de personages.
Er moet wel gezegd worden dat het geen slecht verhaal op zich is en het is zeker ook niet slecht verteld. Ik miste alleen soms de spanning in het verhaal. De voornaamste spanning moest komen van de ontwikkeling van de personages en hoewel die goed zijn uitgewerkt, blijft het als spanning nogal magertjes. Pas op driekwart van het boek, vond ik het echt spannend worden.

Daarnaast heb ik me ook af en toe gestoord aan een vertaling die niet altijd even zuiver was. Raar vertaalde gezegden, woorden die nogal vreemd over kwamen. Zo ergerde ik bijvoorbeeld me aan het woord confuus dat ik toch een keer of 2-3 ben tegengekomen. Het is een perfect Nederlands woord, maar is niet op zijn plaats op een verder literair niet hoogstaande thriller. Gebruik dan gewoon het woord verward.

Al bij al vond ik Wie wind zaait nogal teleurstellend. Het is geen slecht verteld verhaal, maar het is geen superspannende thriller waarin je lekker meegesleept wordt in het verhaal. Bovendien is het nogal moeilijk om je in te leven in het verhaal door de korte stukjes waarin het verhaal verteld wordt. Het duurde bij mij driekwart van het boek voor ik echt mee was met het verhaal en het spannend begon te vinden. Voor mij is Wie wind zaait geen hoogvlieger, maar tegelijk kan ik alleen maar respect opbrengen voor de manier waarop Nele Neuhaus de personages ontplooit en ontwikkelt doorheen het verhaal. 

vrijdag 3 januari 2014

Voornemens 2014

Ik ben een beetje aan de late kant, maar ik wil iedereen toch nog een gelukkig nieuwjaar wensen.
Ik wens jullie allemaal dat 2014 beter mag zijn dan 2013. Ik wens jullie weinig zorgen, een goede gezondheid voor je jezelf en je familie en uiteraard veel leesplezier!

Omdat een nieuw jaar starten altijd gepaard gaat met goede voornemens, heb ik er een aantal op een rijtje gezet:
  1. In 2014 wil ik 40 boeken lezen. Dit is minder dan de 50 boeken die ik de voorbije jaren las, maar de reden hiervoor lees je in in puntje 2.
  2. Ik wil langzamer en aandachtiger lezen. Ik merk bij een herlezing dat ik vaak enkel onthouden heb of ik een boek goed of slecht vond, maar verder weet ik er niet zo heel veel meer over. Daar wil ik verandering in brengen. Ik vind het leuk om boeken ietwat te analyseren, maar doe het te weinig. Ik ga er vaak te snel door. Er blijven uiteraard boeken die ik snel ga lezen, zoals bijvoorbeeld thrillers of mijn stukgelezen Harry Potters, daarvoor maak ik dan ook een uitzondering. Maar over het algemeen wil ik trager en aandachtiger lezen.
  3. Ik zou graag minder boeken kopen in 2014 en als ik ze koop, liefst in e-book versie. Zoals bij vele boekenliefhebbers, puilt mijn boekenkast bijna uit en ik heb geen plaats om er een nieuwe bij te zetten. Bovendien heb ik een grote stapel nog te lezen boeken en ik ben van plan om die in 2014 te laten krimpen. Daarnaast heb ik contacten bij de bib en ik kan daar gemakkelijk aan goede, recente boeken komen, dus daar ga ik ook vaker gebruik van maken.
  4. Ik ga proberen om van elk boek dat ik lees een stukje te schrijven op mijn blog, hoe kort ook.Geen idee of het me gaat lukken, maar het is alvast wel een goed voornemen. 
En jullie? Hebben jullie nog goede voornemens voor 2014?